U bevindt zich hier: 
Nieuws Mosselzaad in vanginstallaties
Mosselzaad in vanginstallaties
Je ziet het op steeds meer plaatsen in de Oosterschelde:plastic tonnen op het water, rij na rij, keurig in het gelid. Onderling verbonden door
touwen. Maar wat zijn het? Ze lijken op de tonnetjes van de mosselhangculturen die mosselkwekers onder meer gebruiken bij Bruinisse en Neeltje Jans. Alleen liggen ze niet in beschutte havens, maarin het open water. Deze installaties zijn niet bedoeld om mosselen op te kweken, maar om mosselzaad (jongemosseltjes) te vangen. Ze heten dan ook:mosselzaadinvanginstallaties,kortweg MZI.
Hoe werkt het?
In het voorjaar produceren mosselen miljoenen larven die vrij rond zweven in het water in kustgebieden en zeearmen.Na een aantal weken ontwikkelen de larfjes een schelpje en zakken ze naar de bodem. Nu heten ze mosselzaad of –broed. Ze hechten zich met behulp van de byssusdraden(ook wel baard genoemd) vast aan van alles wat ze tegenkomen. Ook aan elkaar, en zo kunnen er op de bodem mosselzaadbanken ontstaan. Wanneer de mosselen zich eenmaal hebben vastgehecht, verplaatsen zij zich niet of nauwelijks meer.
Onder de tonnen hangen rafelige touwen of draadwerken. Hierop vinden de mosselzaadjes een ideale plek om zich aan vast te hechten. Ze kunnen rustig groeien en hebben weinig kans om opgegeten te worden door bodemdieren als zeesterren, krabben en garnalen. Na enkele maanden worden de kleine mosseltjes van de touwen gehaald en op de kweekpercelen geplaatst waar ze uitgroeien tot consumptie mosselen. Ze kunnen niet op de MZI’s blijven zitten, omdat daar niet genoeg ruimte is voor elk klein mosseltje om tot consumptiemossel uit te groeien.
MZI’s in een Nationaal Park?
De mosselsector moet vernieuwen om ook in de toekomst een gezonde bedrijfstak te blijven. De afgelopen jaren viste de mosselsector het mosselzaad voor het merendeel op in de Waddenzee, maar hiertegen kwamen steeds meer bezwaren. Daarom is afgesproken met de minister van LNV en de natuurbeschermingsorganisaties dat de visserij op de bodem van de Waddenzee stap voor stap wordt afgebouwd. Ter compensatie daarvan wordt er mosselzaad geproduceerd met alternatieve methoden. De MZI is daar een van. Daarbij komt dat er niet elk jaar evenveel ‘zaadval’ is, dus mosselzaad beschikbaar, door de natuurlijke dynamiek. De mosselkwekers moeten dus ergens hun
mosselzaad vandaan halen, om dit op te kunnen kweken tot de consumptiemossel, die veel mensen graag eten. In de Oosterschelde valt sinds de bouw van de deltawerken (afsluiting van de rivieren) weinig tot geen mosselzaad meer; maar mossellarven zijn er wel.
Daarom is er geëxperimenteerd met deze MZI’s. De experimenten zijn dermate perspectiefrijk dat in 2009 een begin is gemaakt een opschaling van deze methode. Door middel van onderzoek zal bekeken worden welke invloed deze MZI’s op de
natuurwaarden van de Oosterschelde hebben. Discussie bestaat er ook over het oppervlakte water wat de MZI’s kunnen beslaan, niet voor iedereen even praktisch (scheepvaart) of mooi.
